Walne Zgromadzenie Stowarzyszenia – 26.04.2014 r.

Uprzejmie Zapraszamy
wszystkich członków oraz sympatyków Stowarzyszenia “Przystań” na Walne Zgromadzenie,
które zaplanowaliśmy na sobotę 26 kwietnia 2014 r. na godzinę 14.00.
Spotkanie odbędzie się w świetlicy “KLEKS”, przy ul. Chopina 101.
Serdecznie Zapraszamy

Opublikowano Uncategorized | Dodaj komentarz

Program “Polubić siebie”- Zaproszenia! :)

Od 11 czerwca do końca listopada tego roku Stowarzyszenie Pomocy Osobom Potrzebującym „Przystań” realizuje w Świetlicy „KLEKS” program „Polubić siebie” , który współfinansowany  jest ze środków Samorządu Województwa Mazowieckiego.

W ramach tego projektu bardzo serdecznie zapraszamy na dwa ważne dla nas wydarzenia:

Pierwszym z nich jest premiera przedstawienia, pt. „Cudowna i zabawna kraina Juliana Tuwima”, która odbędzie się 31 października o godzinie 17.00, w siedzibie świetlicy, czyli przy ul. Chopina 101.

Drugim zaś jest Wystawa Prac naszych podopiecznych, przygotowywanych w ramach zajęć z rękodzielnictwa z elementami recyklingu, którą będzie można oglądać od 6 do 31 listopada w Miejskim Ośrodku Kultury w Chodakowie.

Wszystkich bardzo serdecznie zapraszamy.

Projekt współfinansowany ze środków Samorządu Województwa Mazowieckiego

mazowsze

Opublikowano Programy | Otagowano , , | Dodaj komentarz

Walne zgromadzenie Przystani

W dniu  16.06 2013 roku, w Świetlicy Kleks, prowadzonej przez Stowarzyszenie Pomocy Osobom Potrzebującym “Przystań” odbyło walne zgormadzenie  członków Stowarzyszenia.    

Ważną częścią spotkania było omówienie stytuacji lokalowej Świetlicy. W czasie niedawnych ulew świeżo wyremontowany lokal został zalany. Omówiono możliwości podjęcia działań, które mają zapobiec podobnej sytuacji w przyszłości. 

Uczestnicy udzielili absolutorium obecnemu zarządowi  i przyjęli sprawozdanie za 2012 rok. Wszystkie sprawozdania publikujemy na naszej stronie (w dziale Sprawozdania)

Opublikowano Uncategorized | Dodaj komentarz

„Polubić siebie” – nowy program w Świetlicy KLEKS

Od 11 czerwca do końca listopada tego roku Stowarzyszenie Pomocy Osobom Potrzebującym „Przystań” realizuje w Świetlicy „KLEKS” program „Polubić siebie” , który współfinansowany  jest ze środków Samorządu Województwa Mazowieckiego.

Program obejmuje zajęcia profilaktyczno- edukacyjno- socjoterapeutyczne, choreoterapeutyczne, rękodzielnicze z elementami recyklingu, aerobic, indywidualne zajęcia logopedyczne, a także biwak rekreacyjno-sportowy.

W związku z 60 rocznicą śmierci Juliana Tuwima rok 2013 ogłoszono jego rokiem – i między innymi dlatego w ramach projektu przygotowywane jest przedstawienie, pt. „Cudowna i zabawna kraina Juliana Tuwima”.

Z Samorządu Województwa Mazowieckiego uzyskaliśmy także środki na dofinansowanie zakupu podręczników szkolnych i materiałów edukacyjnych dla naszych podopiecznych.

Wydarzeniem wieńczącym projekt będzie wystawa prac dzieci z zajęć rękodzielniczych z elementami recyklingu oraz prezentacja przedstawienia, na które już dzisiaj wszystkich serdecznie zapraszamy. O miejscu i terminie poinformujemy pod koniec października. Korzystając z okazji wszystkim życzymy udanych wakacji.       

 Projekt współfinansowany ze środków Samorządu Województwa Mazowieckiego

     mazowsze

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

Opublikowano Uncategorized | Dodaj komentarz

Rok Korczakowski

Janusz Korczak, właśc. Henryk Goldszmit znany też jako: Stary Doktor lub Pan doktor (ur. 22 lipca 1878 lub 1879 w Warszawie, zm. prawdopodobnie 6 sierpnia 1942 w Treblince) – polski lekarz pochodzenia żydowskiego, pedagog, pisarz, publicysta, działacz społeczny.
Prekursor działań na rzecz praw dziecka i całkowitego równouprawnienia dziecka. Wprowadził samorządy wychowanków, które miały prawo stawiać przed dziecięcym sądem swoich wychowawców. W 1926 roku zainicjował pierwsze pismo redagowane w większości przez dzieci – “Mały Przegląd”. Pionier działań w dziedzinie resocjalizacji nieletnich, diagnozowania wychowawczego, opieki nad dzieckiem trudnym.
Korczak urodził się w Warszawie w spolonizowanej rodzinie żydowskiej, jako syn adwokata Józefa Goldszmita (1844-1896) i Cecylii z domu Gębickiej (1853/4–1920). Rodzina Goldszmitów wywodziła się z Lubelskiego, zaś Gębickich z Kaliskiego; jeden z pradziadków był szklarzem, inny Maurycy Gębicki lekarzem – podobnie jak dziadek Hersz Goldszmit. Groby ojca Janusza Korczaka i jego dziadków ze strony matki (jej grobu nie odnaleziono) znajdują się na cmentarzu żydowskim w Warszawie przy ulicy Okopowej. W swym pamiętniku – ojciec – dzielił swoje życie na siedmioletnie fazy.
Rodzina Goldszmitów mieszkała przy ulicach: Bielańska 18 (prawdopodobne miejsce urodzenia), w roku 1881 przeprowadziła się na Krakowskie Przedmieście 77 gdzie mieszkał z rodzicami, siostrą Anna, i babcią ze strony matki Emilią (Mila) Gębicką, w 1883 zamieszkali na ul. Miodowej 19 gdzie zajmowali siedem pokoi, pl. Krasińskich 3, Nowosenatorska 6 (dziś Moliera), na Świętojerskiej i na Leszno 18 mieszkanie 10.
W lipcu 1885 posłano go do szkoły na ul. Freta przygotowującej do nauki w gimnazjum. W latach 1886-1897 (?) uczęszczał do szkoły początkowej Augustyna Szmury przy ulicy Freta, a następnie w 1890 dostał się do ośmioklasowego VII Rządowego Gimnazjum Męskiego na warszawskiej Pradze (obecnie VIII Liceum Ogólnokształcące im. Władysława IV). O tym okresie życia napisał później w swym pamiętniku:
Ojciec był adwokatem w Warszawie. Zarówno Krakowskie Przedmieście jak i ul. Miodowa, były eleganckimi ulicami w Warszawie. Korczak uczył się języków obcych m.in. od służących. Ojciec trafił pierwszy raz do zakładu dla psychicznie chorych – z objawami obłędu – w roku 1891. Choroba ojca (przypuszczalnie spowodowana syfilisem) i jego zbyt wystawne życie doprowadziła do kłopotów materialnych. Ojciec umarł 26 kwietnia 1896. Korczak jako uczeń V klasy, kiedy miał 17-18 lat, udzielał korepetycji, by pomóc w utrzymaniu rodziny a jego matka Cecylia Goldszmit podnajmowała pokoje w mieszkaniu na ulicy Leszno. Maturę zdawał jako dwudziestoletni, młody mężczyzna. W 1898 rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Cesarskiego Uniwersytetu w Warszawie, na którym studiował sześć lat, powtarzając pierwszy rok (kurs). Brał wykłady u Przewoskiego (anatomia i bakteriologia),
Dziewiątego października 1926 opracował pierwszy numer Małego Przeglądu (1926–1939), który redagował przez kolejne 4 lata (1926–1930). Po roku 1930 redakcją kierował Igor Newerly. Biura gazety mieściły się w Warszawie, przy ulicy Nowolipki 7. Pismo było tygodniowym dodatkiem do czasopisma Nasz Przegląd i było unikalnym periodykiem pisanym przez dzieci i młodzież. Artykuły pisały dzieci, sam redaktor główny oraz Jarachmiel Wajngarten. Listy od dzieci segregował Chaskiel Bajn. Sekretarzem redakcji byli Magdalena mające na celu ośmieszenie i zdyskredytowanie zarówno żydowskiego kierownictwa gazety jak i jej czytelników.
Pismo działało mimo wzmagającego się antysemityzmu, nietolerancji, segregacji rasowej i bojkotów żydowskich przedsiębiorstw w latach 1930. Ostatni numer został wydany 1 września 1939.
Markuze i Emanuel Sztokman, działalnością w terenie zajmował się Edwin Markuze. Od 1926 reportażem sportowym opiekował się Kuba Hersztajn. Dzieci, które przesyłały listy tworzyły sieć korespondentów lub współpracowników. W pracach nad gazetą także brali udział Lejzor Czarnobroda i Herszel Kaliszer. Istniały Koła Przyjaźni, Koło Zabaw i Pomocy, Klub Powieściopisarzy, Pracownia Wynalazców związana z wydawnictwem; w konferencjach redakcyjnych brało udział w późniejszym czasie do kilkuset osób. Razem ze Stefanią Wilczyńską założył i prowadził Dom Sierot – dla dzieci żydowskich w Warszawie (pomiędzy 7 października 1912 i 1942). Dom znajdował się przy ulicy Krochmalnej 92, został wybudowany przez Towarzystwo Pomocy dla sierot specjalnie na rzecz jednostki kierowanej przez Korczaka. Korczak mieszkał na Krochmalnej 92 do 1932 roku, kiedy przeniósł się do mieszkania siostry przy ul. Żurawiej 42. 2 października 1940 roku Dom Sierot został przeniesiony do getta na ulicę Chłodną 33. W 1940, w czasie przenoszenia Domu Sierot, jego opiekun – został aresztowany. Uwięziono go na Pawiaku i po kilku miesiącach zwolniono za kaucją. Kolejnym lokum dla Domu była ulica Sienna 16/Śliska 9. Przed wojną współprowadził wraz z Maryną Falską sierociniec dla dzieci polskich Nasz Dom (1919–1936) mieszczący się na Bielanach przy ulicy Jana Kasprowicza 203, gdzie stosował nowatorskie metody pedagogiczne. Zginął wraz z wychowankami – wywieziony w początkach sierpnia 1942 z getta w wagonie bydlęcym. Dobrowolnie towarzyszył im w drodze na śmierć w komorze gazowej obozu zagłady w Treblince.
Rankiem 5 lub 6 sierpnia 1942 obszar Małego Getta został otoczony przez oddziały SS oraz przez żołnierzy ukraińskich i łotewskich (tzw. askarysów), słynących z brutalności i braku elementarnych ludzkich uczuć. Wg pamiętnika prowadzonego na bieżąco przez Abrahama Lewina wypadki nastąpiły 7 sierpnia. Pochód wyruszył sprzed Resursy Kupieckiej przy ulicy Śliskiej 9. Nie wiadomo dokładnie którą drogą szli na, być może przez Karmelicką i Zamenhofa do Stawek, a może od Żelaznej i Smoczej. Korczak prowadził pochód swoich dzieci idąc bez kapelusza, w wysokich butach wojskowych i trzymając dwoje dzieci za rękę..

23 marca 1905 otrzymał dyplom lekarza – po wysłuchaniu pięcioletniego kursu nauk medycznych i złożeniu obowiązującego egzaminu. W czerwcu 1905 roku wyjechał do Harbinu powołany jako lekarz w wojnie rosyjsko-japońskiej i za swą służbę awansował do stopnia majora. Pod koniec marca 1906 roku wrócił do Warszawy. Pomiędzy 1903–1912 pracował jako pediatra w Szpitalu dla Dzieci im. Bersonów i Baumanów przy ul. Śliskiej 51 – Siennej 60 (dom przechodni). Korczak jako lekarz miejscowy korzystał ze służbowego mieszkania na terenie szpitala i świadczył pomoc chorym w każdej chwili. Pensję stanowiło 200 rubli rocznie – w czterech ratach. Ofiarnie wypełniał swe obowiązki. Nie unikał proletariackich części miasta. Od ubogich pacjentów nie pobierał wynagrodzenia, zaś od zamożnych nie wahał się zażądać bajońskich honorariów. Współpracował z Samuelem Goldflamem, z którym podjął działalność społeczną. Był pod wpływem pediatry Juliana Kramsztyka, brał u niego kursy dokształcające dla studentów medycyny. Od 1907 dzięki rozgłosowi jaki zyskał publikacjami, stał się znanym i poszukiwanym pediatrą w Warszawie].
W ciągu roku 1907 podnosił swe kwalifikacje w Berlinie. Słuchał wykładów (za które sam płacił) i odbywał praktykę w klinikach dziecięcych, oraz analizował sposoby pracy w specjalistycznych zakładach wychowawczych. W 1911 roku podjął decyzję, że nie założy rodziny. Przychylał się do poglądu o nieposiadaniu tzw. prywatnych dzieci. Wszystkie dzieci, które leczył lub wychowywał, uważał za własne. Późniejsza działalność potwierdziła jego zamierzenia ideowe. Altruistyczne przekonania nie pozwoliłyby mu również na specjalne traktowanie i wyróżnianie małej grupki ulubionych podopiecznych. Nie uważał tradycyjnej rodziny za najważniejsze i podstawowe ogniwo więzi społecznej. Nie akceptował roli, jaką odgrywała ona w chrześcijańsko-konserwatywnych i tradycyjnych żydowskich kręgach społeczeństwa. Z drugiej strony, mógł być uważany – przez samego siebie i innych – za ojca ok. 200 sierot (z domu który prowadził) i kolejnych kilkuset, które opuściły sierociniec w ciągu dziesięcioleci jego działalności pedagogicznej i socjalno-organizacyjnej.
Twierdził, że miejsce dziecka było w towarzystwie jego rówieśników, a nie w zaciszu domowym. Dążył do tego, by dzieci ścierały swe wczesne przekonania i raczkujące poglądy, podlegały procesowi socjalizacji (poprzez wzajemną akceptację) i przygotowywały się do dorosłego życia, które nie byłoby ani idylliczne, ani zbliżone do “cichego kąta domowego”. Starał się zapewnić dzieciom beztroskie (co nie znaczy pozbawione obowiązków) i toczące się prostą i niewyszukaną ścieżką – dzieciństwo. Nie narzucał im żadnych limitów. Traktował je poważnie, mimo dziesiątków lat różnicy wieku i prowadził z nimi otwarte dyskusje, a nie aplikował im ciągu poleceń do wykonania. Uważał, że dziecko powinno samo zrozumieć i emocjonalnie przeżyć daną sytuację; doświadczyć jej; samo wyciągnąć wnioski i ewentualnie zapobiec przypuszczalnym skutkom – niż być sucho poinformowane o fakcie (dokonanym lub nie) i o jego następstwach – przez wychowawcę.
Pomiędzy 1914–1918 był młodszym ordynatorem szpitala dywizyjnego na froncie ukraińskim. Następnie został odwołany do pracy lekarskiej w przytułkach dla dzieci ukraińskich pod Kijowem. Pracował – na krótko – dla domu wychowawczego dla chłopców polskich w Kijowie, który prowadziła Maryna Rogowska-Falska. W 1918 Korczak wrócił do Warszawy i czasowo pełnił służbę lekarza w szpitalu epidemicznym w Łodzi i na Kamionku pod Warszawą.
Korczak w 1898 wziął udział w konkursie na sztukę teatralną, ogłoszonym przez Kurier Warszawski i Paderewskiego. W marcu 1899 roku konkurs rozstrzygnięto. Na konkurs wysłał czteroaktowy dramat Którędy? i podpisał się: Janasz Korczak. Ten pseudonim literacki zaczerpnął z powieści Kraszewskiego Historia o Janaszu Korczaku i o pięknej miecznikównie. Forma Janusz (zamiast Janasz) powstała wskutek błędu zecera składającego informację o wynikach konkursu. Sama sztuka nie zachowała się. Pomiędzy 1899–1901 publikował w czasopiśmie Czytelnia dla Wszystkich.
W lutym 1900 pod innym imieniem: Hen-Ryk, zaczął współpracować z tygodnikiem satyrycznym “Kolce” jako współautor zespołowo pisanej sensacyjnej powieści: Lokaj. Spełniła się przepowiednia jego nauczyciela z warszawskiego gimnazjum, który orzekł, podczas nakrycia chłopca na potajemnym czytaniu w czasie lekcji, że będzie pisał do nic nie znaczących gazet – 3 grosze za wiersz. Ta wyrocznia częściowo minęła się z prawdą, bo stawka za pojedynczy wiersz, dla początkującego literata była dużo niższa. Od 1901 roku zaczął pisać felietony. W 1905 roku ukazał się seria publikowana w Kolcach – Koszałki Opałki. Od 1901 do 1904 opublikował w Kolcach ich ponad dwieście.
W tym samym roku wyszła drukiem powieść Dzieci ulicy, najpierw w odcinkach w Czytelni dla Wszystkich (nr 1–18), a następnie w wydaniu książkowym. Pomiędzy 1904–1905 był felietonistą w czasopiśmie Głos. Prowadził tam rubrykę Na mównicy sygnowane literą “g.”. W latach 1904-1905 na łamach Głosu ukazywała się powieść w odcinkach Dziecko salonu. W tym czasie opublikował w Głosie około 60 felietonów. W 1906 powieść Dziecko salonu pojawiła się w wydaniu książkowym i przyniosła mu międzynarodowy rozgłos. W tym samym roku zaczął pisać dla Przeglądu Społecznego. Pomiędzy marcem a majem 1906 drukował w nim Feralny tydzień, zaś w lutym 1907 tworzył tam cykl opowiadań: Szkoła życia.
W późniejszym okresie wydał szereg pozycji dla dzieci m.in.: Król Maciuś Pierwszy, Król Maciuś na wyspie bezludnej, Bankructwo małego Dżeka, Kajtuś Czarodziej. Miał także znaczący wkład w edycje Małego Przeglądu. Inne znane publikacje: Sława, Pedagogika Żartobliwa, Jak kochać dziecko, Sam na sam z panem Bogiem (pełna lista w Dzieła Janusza Korczaka). Po roku 1930 jego działalność literacka osłabła, w czasie drugiej wojny światowej prowadził pamiętnik – cenny, głęboki dokument istotny również ze względu na okoliczności – czas i miejsce – jego powstawania (patrz sekcja Getto Warszawskie).
Korczak prowadził szeroką działalność popularyzatorską w obronie praw dziecka za pośrednictwem radia. Sekretarzem, a potem współpracownikiem Korczaka był socjalista i późniejszy ceniony pisarz – Igor Newerly. Przedwojenne pedagogiczne audycje doktora zostały zdjęte z anteny po tym, jak słuchacze zaczęli wyrażać niezadowolenie powodowane odmiennością etniczną ich autora. Zarzucano mu zażydzanie radia. Korczak żałował, że wygłaszał audycje jako “Stary doktor” a nie podał swojego prawdziwego pseudonimu literackiego. Jednak we wrześniu 1939 był prelegentem w Polskim Radiu.
W 1937 został odznaczony Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Literatury

Opublikowano Bez kategorii | Dodaj komentarz